( 1 ) اى خوش به آن كس كه منطقش ذكر نيست و سكوتش فكر است و نظرش عبرت آموز است . اى خوش به آن كس كه ميتواند در خانه‌اش بنشيند بر خطاها و گناهانش بگريد . مردم از سخنان ابراهيم لذت ميبردند . ابراهيم بن عبد اللَّه هر چه ميگفت براى مردم اعجاب‌انگيز و شايسته‌ى تحسين بود . در پايان خطابه‌اش فرياد كشيد : اللهم انك ذاكر اليوم اباء بابنائهم و ابناء بآبائهم فاذكرنا عندك بمحمد صلى اللَّه عليه و آله . اللهم و حافظ الابناء فى الاباء و الاباء فى الابناء . احفظ ذريه محمد نبيك صلى اللَّه عليه و آله . خداوندا تو پدران را بنام پسران ياد ميكنى و در ذكر پسران از پدرانشان نام ميبرى . خداوندا ما را كه فرزندان محمد رسول اللَّه باشيم بنام پدران ياد كن . پروردگارا حق پدران را در زندگى پسران و حق پسران را بحرمت پدران ياد دار . خداوندا ذريه‌ى محمد صلّى اللَّه عليه و آله و سلم را نگاه دار . در اين هنگام مردم مسجد با صداى بلند بگريه درآمدند .